NILIMPENDA KUPITA KIASI (10)

Sehemu ya 10:

“Moyo Haujasahau, Lakini Umepona” 

Simulizi ya kweli – kama inavyosimuliwa na Tunu

Miezi sita ilipita haraka kuliko nilivyotarajia.
Biashara yangu ilikua vizuri, nilikuwa na wateja wengi, na Kevin aligeuka kuwa rafiki wa karibu — mtu ambaye alinisaidia bila kutaka chochote zaidi ya kuona nikiwa sawa.
Maisha yangu yalikuwa tulivu. Nilikuwa nimeanza tena kuamini kwenye kesho.

Lakini kama kawaida ya dunia — kila unapofikiri umepona kabisa, maisha huamua kukupa mtihani mdogo wa kuona kama kweli umepona.

Siku moja nilialikwa kwenye event ya wanawake wajasiriamali. Ilikuwa hoteli kubwa pale Posta.
Nilivaa vizuri — gauni jepesi la bluu, nikapuliza manukato yangu ya kupendeza. Nilijisikia tofauti, imara, mrembo, mimi tena.

Nilipokuwa nikiingia ukumbini, nilimsikia mtu akiniita kwa sauti tulivu,

“Tunu?”

Niligeuka.
Na hapo, moyo wangu ulipiga dondoo moja — ni Brian.

Alikuwa amesimama umbali wa hatua chache tu.
Sura ile ile, lakini macho yake yalionekana yamechoka zaidi.
Nilihisi kumbukumbu zote zikirudi kama wimbi la bahari — mapenzi, huzuni, maumivu, na maneno yake ya mwisho.

Tulitazamana kwa sekunde kadhaa zisizo na maneno.
Kisha nikasema kwa sauti ya upole,

“Habari yako, Brian.”

Alitabasamu kwa aibu kidogo.

“Mzuri, Tunu. Ukoje?”

“Niko vizuri,” nilijibu nikiwa na utulivu wa kweli. “Maisha yanaendelea.”

Alishusha pumzi, akasema,

“Nimefurahi kukuona. Nimekuwa nikifikiria kukupigia, lakini sikuwa najua kama utanijibu.”

Nilitabasamu, nikasema kwa upole,

“Brian, kuna wakati tunapaswa kuruhusu maisha yajibu kwa niaba yetu. Ulinifundisha mengi — na si yote yalikuwa mabaya.”

Alinyamaza kwa muda, macho yake yakionyesha majuto.

“Nilikosea sana, Tunu. Sikutaka kukuumiza. Na kila siku nimekuwa nikijiuliza kama ungeweza kunisamehe.”

Nilimwangalia moja kwa moja machoni, nikasema kwa utulivu,

“Nilikusamehe siku nyingi zilizopita. Nilihitaji kufanya hivyo ili niwe huru.”

Niliona macho yake yakijaa unyevunyevu.

“Nashukuru. Umeonekana tofauti… umekuwa zaidi.”

Nilicheka kidogo, nikasema,

“Maumivu yana tabia ya kukua pamoja na sisi. Yakinibomoa, nilijijenga tena.”

Tulikaa kimya sekunde chache, kisha simu yake ikaita.
Aliniambia, “Ni mtoto wangu. Ana homa kidogo.”
Nilitabasamu.

“Nenda ukamwangalie. Hiyo ndiyo sehemu yako sasa.”

Aliniangalia kwa heshima, akasema kwa sauti ya upole,

“Asante, Tunu… kwa kila kitu.”

Nilitabasamu, nikageuka, nikatembea kuelekea ndani ya ukumbi.
Wakati huo, nilihisi kitu kimoja tu — amani.

Nilijua moyo wangu haujasahau, lakini ulikuwa umepona.
Na nilijua, kwa mara ya kwanza kabisa, nilikuwa huru.

 Wakati mwingine kufungwa kwa mlango si mwisho wa safari, bali mwanzo wa njia inayokupeleka mahali ulipotakiwa kuwa tangu mwanzo.

Itaendelea…